METAL NOIA-ROSALÍA 2-2

Outra semana máis sen gañar, e xa van unhas cuantas. Gustaríame por unha vez narrar unha vitoria no blogue.

Partido disputado no campo de Lesende o Sábado 16 de outubro do 2010 ás 18:30. Aínda nos van a dicir que non facemos máis que chorar, pero é certo, ca......, que tivemos a vitoria nas nosas mans e no último minuto, auga.

Xogaron de saída Miranda, Santi, Manel, Jaime, Miguel, Vahamonde, Eiras, Ganda, Ernesto, Juan e Pardal. Tamén xogaron Aly, Campos, Diego, Cuto e Paco Rentero.

Comezamos xogando mellor e máis enchufados que o equipo contrario (un bo equipo, na miña opinión, cun xogador, o nº 11 dunha calidade sublime) e nun pase polas costas da defensa de Eiras a Ernesto remata nun bonito gol. Debeulles gustar tanto a xogada aos do Rosalía, que a calcaron no gol do empate, obra do seu número 11. Antes do descanso, Miranda providencial salvou un man a man co seu dianteiro.

Na segunda metada xogamos moito mellor. Eles levaron pouco perigo e o 11 fixo menos pupa. Unha xogada de Eiras aos 20´ aproximadamente rematou no 2-1. De ahí ao final tivemos varias clarísimas (a de Pardal diante do porteiro e deixandoa atrás a Ernesto que estaba no estranxeiro, non a entendo, aínda que eu non sei moito de fútbol). Tamén Campos, Diego e Aly tiveron algunha.

Faltando tres minutos, desbaraxuste. Eles avisan rematando ao longueiro. E nun saque de corner (eles tiñan un equipo de baloncesto xogando no equipo de fútbol), rexeitamento, contrarexeitamento, etc. non a cheiramos, e claro, gol (se non fose desa aínda lle daríamos outro rexeitamento ohu...) 2-2 e o árbitro (moi ben) pita o final tras o gol. Jode, non jode? pois a mamar.

Próximo partido, en Bertamiráns contra o Don Budi. Nunca lle gañamos a este equipo, así que, como dixo alguén nos vestiarios, un dous na quiniela...